Nowa odsłona oświeceniowego piękna i moda na dojrzałość

W pierwszej połowie XIX wieku za najpiękniejsze uznawano kobiety młode, powabne i dziewczęce. Druga połowa tego wieku przynosi zwrot w postrzeganiu atrakcyjności fizycznej. Zaczęto doceniać dojrzałe kobiety, w wieku około 30-40 lat.

Trzeba zauważyć, że w tamtym czasie ten wiek był połową życia i uznawano go za wiek dojrzały, inaczej niż w naszych czasach, gdzie 30 latkę uważa się za kobietę młodą. Kobieta późnego oświecenia miała przede wszystkim czarować nie tylko wyglądem, ale i inteligencją, oczytaniem i ogładą. Powinna być towarzyszką rozmowy, znać się na literaturze, historii, sztuce i władać wieloma językami.

Młody, dziewczęcy wygląd zaczął kojarzyć się z pewnego rodzaju infantylnością i był odrzucany przez mężczyzn. Stąd młode kobiety i panny, które poszukiwały męża specjalnie „dodawały” sobie lat. Robiły to głównie przez dobór odpowiednich strojów, makijażu i dodatków, które wskazywały na starszy wiek niż w rzeczywistości.

W modzie dalej doceniano ciemne włosy, upięte w drobne loki.